“เวลา” เป็นสิ่งที่มีค่ามาก เพราะเมื่อมันผ่านไปแล้วจะไม่มีวันหวนกลับคืน
แต่คนเรามักจะใช้เวลาหมดไปกับสิ่งที่ไร้สาระ
บ้างก็มัวแต่นึกถึงอดีตที่ผ่านเลยไปแล้ว
หรือฟุ้งฝันถึงอนาคตที่ยังมาไม่ถึง
ปล่อยให้วันเวลาผ่านไปอย่างไร้คุณค่า
เราควรให้ความสำคัญและใช้ประโยชน์ จากวันเวลาที่ผ่านไปให้มากที่สุด
จะได้ไม่ต้องมาเสียดายในภายหลังว่า “รู้อย่างนี้น่าจะทำอย่างนั้น...น่าจะทำอย่างนี้”
โดยเฉพาะเวลาในปัจจุบันเป็นช่วงเวลาที่เราต้องให้ความสำคัญมากที่สุด
เพราะเป็นเวลาที่เราต้องให้ความสำคัญมากที่สุด
เพราะเป็นเวลาที่เราจับต้องได้ สามารถกำหนดชะตาชีวิตเราได้
ในเรื่องนี้พระสัมมาสัมพุทธเจ้าท่านได้ตรัสยืนยันไว้ใน ภัทเทกรัตตสูตร มีใจความว่า..
“ปัจจุบันเป็นสิ่งที่สำคัญที่สุด เพราะอดีตได้ผ่านไปแล้วอนาคตยังมาไม่ถึง
ทั้งอดีตและอนาคตจึงเป็นสิ่งที่ไม่ควรสนใจ
สิ่งที่ควรให้ความสนใจคือ ปัจจุบัน ที่นี่ และเดี๋ยวนี้”
และตรัสอีกว่า “บุคคลไม่ควรคิดถึงสิ่งที่ล่วงไปแล้ว ไม่ควรมุ่งหวังในสิ่งที่ยังมาไม่ถึง
บุคคลใดเห็นแจ้งในปัจจุบันธรรม ไม่ง่อนแง่นคลอนแคลนในธรรมนั้นๆ
ผู้นั้นควรเจริญธรรมนั้นเนืองๆ ควรทำความเพียรเสียในวันนี้หรือไม่
เพราะการผัดเพี้ยนกับความตาย ไม่มีใครทำได้
ผู้รู้ ผู้สงบ ย่อมเรียกผู้ที่มีความเพียรไม่เกียจคร้าน
ทั้งกลางวันและกลางคืนว่า “ผู้มีราตรีเดียวเจริญ”
เมื่อเรารู้แล้วว่า เวลาปัจจุบันสำคัญที่สุดเรา
ก็ควรมีสติอยู่กับปัจจุบัน เพราะถ้าเราทำปัจจุบันให้ดี
เมื่อเวลาผ่านไปมันจะกลายเป็นอดีตที่น่าจดจำ
และยังเป็นรากฐานไปสู่อนาคตที่เจริญรุ่งเรืองในภายภาคหน้าอีกด้วย
โดยเฉพาะในเรื่องการปฏิบัติธรรม ยิ่งต้องให้ความสำคัญกับปัจจุบันขณะ
เพราะเป็นการเจริญสติให้อยู่กับปัจจุบันโดยตรง ไม่ส่งจิตเที่ยวไปภายนอก
มีใจตั้งมั่นในอารมณ์เดียว
ถ้าทำได้ เดี๋ยวก็จะพบที่พึ่งภายใน ที่อยู่ในใจของเราเอง
http://www.dmc.tv/pages/แรงบันดาลใจ-จากพระไตรปิฎก/การเจริญสติให้อยู่กับปัจจุบัน.html
แต่คนเรามักจะใช้เวลาหมดไปกับสิ่งที่ไร้สาระ
บ้างก็มัวแต่นึกถึงอดีตที่ผ่านเลยไปแล้ว
หรือฟุ้งฝันถึงอนาคตที่ยังมาไม่ถึง
ปล่อยให้วันเวลาผ่านไปอย่างไร้คุณค่า
เราควรให้ความสำคัญและใช้ประโยชน์ จากวันเวลาที่ผ่านไปให้มากที่สุด
จะได้ไม่ต้องมาเสียดายในภายหลังว่า “รู้อย่างนี้น่าจะทำอย่างนั้น...น่าจะทำอย่างนี้”
โดยเฉพาะเวลาในปัจจุบันเป็นช่วงเวลาที่เราต้องให้ความสำคัญมากที่สุด
เพราะเป็นเวลาที่เราต้องให้ความสำคัญมากที่สุด
เพราะเป็นเวลาที่เราจับต้องได้ สามารถกำหนดชะตาชีวิตเราได้
ในเรื่องนี้พระสัมมาสัมพุทธเจ้าท่านได้ตรัสยืนยันไว้ใน ภัทเทกรัตตสูตร มีใจความว่า..
“ปัจจุบันเป็นสิ่งที่สำคัญที่สุด เพราะอดีตได้ผ่านไปแล้วอนาคตยังมาไม่ถึง
ทั้งอดีตและอนาคตจึงเป็นสิ่งที่ไม่ควรสนใจ
สิ่งที่ควรให้ความสนใจคือ ปัจจุบัน ที่นี่ และเดี๋ยวนี้”
และตรัสอีกว่า “บุคคลไม่ควรคิดถึงสิ่งที่ล่วงไปแล้ว ไม่ควรมุ่งหวังในสิ่งที่ยังมาไม่ถึง
บุคคลใดเห็นแจ้งในปัจจุบันธรรม ไม่ง่อนแง่นคลอนแคลนในธรรมนั้นๆ
ผู้นั้นควรเจริญธรรมนั้นเนืองๆ ควรทำความเพียรเสียในวันนี้หรือไม่
เพราะการผัดเพี้ยนกับความตาย ไม่มีใครทำได้
ผู้รู้ ผู้สงบ ย่อมเรียกผู้ที่มีความเพียรไม่เกียจคร้าน
ทั้งกลางวันและกลางคืนว่า “ผู้มีราตรีเดียวเจริญ”
เมื่อเรารู้แล้วว่า เวลาปัจจุบันสำคัญที่สุดเรา
ก็ควรมีสติอยู่กับปัจจุบัน เพราะถ้าเราทำปัจจุบันให้ดี
เมื่อเวลาผ่านไปมันจะกลายเป็นอดีตที่น่าจดจำ
และยังเป็นรากฐานไปสู่อนาคตที่เจริญรุ่งเรืองในภายภาคหน้าอีกด้วย
โดยเฉพาะในเรื่องการปฏิบัติธรรม ยิ่งต้องให้ความสำคัญกับปัจจุบันขณะ
เพราะเป็นการเจริญสติให้อยู่กับปัจจุบันโดยตรง ไม่ส่งจิตเที่ยวไปภายนอก
มีใจตั้งมั่นในอารมณ์เดียว
ถ้าทำได้ เดี๋ยวก็จะพบที่พึ่งภายใน ที่อยู่ในใจของเราเอง
http://www.dmc.tv/pages/แรงบันดาลใจ-จากพระไตรปิฎก/การเจริญสติให้อยู่กับปัจจุบัน.html